قمار ...

در ابتدای راه اعتماد میکنی و دستت را با هزاران امید به دستش میدهی و با خوش خیالی،

در حالی که چشم هایت را بسته ای

و وجودت مملو از احساس است قدم برمیداری...

نه ترسِ سقوط داری و

نه ترس از ارتفاع

گاهی زیر چشمی آن هایی که از پرتگاه رابطه به پایین پرت میشوند را تماشا میکنی و به خودت میبالی

فکر میکنی آن که با توست،

با همه یِ آدم ها فرق دارد...

اما به یکباره میگوید

اختلاف سنمان روی مخ ام ، است

دستت را رها میکند،

در عین حال مدعی است به دوست داشتنت!

باز هم میگوید عاشقت است

ولی پرت میشوی به سیاه چاله ی تنهایی...

سرخورده و منزوی

حالا دیگر از تمام جهان ترس داری و

همه را به یک چشم میبینی

میدانی...

رابطه برایم همچون ایستادن بر لبه پرتگاه میماند...