پوچی ...

از شگفتیمان

ناگهان به وجود میآییم، از پس هزارههایی بیشمار که وجود نداشتهایم؛ دیری نخواهد پایید که باز وجود نداشته باشیم در این وانفسای وجودیت گاهی فرصتمان فرومیمیرد و برمیآشفتیم.اگر در ژرفترین نهفتِ هستیمان رازناکانه آگاه نمیبودیم به این که در چاه خشکناشدنی ِ ابدیت سهیم هستیم، که از قعر آن تاهمیشه زیستنی نو و زمانی نو بیرون توانیم کشید.میتوان خودْ این شیوهی زیستن را هم بزرگترین بلاهتها نامید؛ چراکه آنچه در لحظهای از زیستن بازمیماند ...